Quen non coñece a Miguel Mihura? Quen non sabe que foi un dos humoristas máis importantes do Século XX? Quen esqueceu que a súa primeira obra, Tres chapeus de copa, foi unha das precursoras do humor absurdo? Quen descoñece que esta historia, en realidade, trátese dunha autoficción? E é que a vida de Miguel estivo chea de desencantos, esperas, desamores, fracasos e algún que outro éxito que apareceu case ao cabo dos seus días. Un éxito, o de Tres chapeus de copa, que chegou cando logrou estreala vinte anos despois de escribila. Unha historia, a da súa vida, que dunha forma ou outra sempre estivo ligada ao seu primeiro texto. Ese que viviu, despois escribiu, trato de vender, desestimou, desprezou, estreou de mala gana e para rematar le encumbró a formar parte a historia da literatura dramática.
Unha comedia, esta, na que, como calquera outro personaxe cómico, o noso protagonista logrará levantarse de cada esvarón para deixarnos ao final un legado do que aínda hoxe damos grazas por tanta caída e, sobre todo, por tanta insistencia en volver alzarse.
